Mandy (43): ´Met mijn vrouw verloor ik ook mijn kinderwens´

Halina Reijn vertelt in de documentaire De OK-vrouw over een groot gemis in haar leven: het hebben van een gezin. En met haar zijn er vele vrouwen die dit missen. De kinderwens van Mandy (43) ging vijf jaar geleden in rook op toen haar toenmalige vrouw plotseling overleed.

“Kort na onze, of eigenlijk haar, eerste inseminatie met een donor klaagde Deborah over buikkrampen en vermoeidheid. ‘Misschien is het wel meteen raak’ grapte ik. Dat zou goed uitkomen, want het hele zwanger raken door middel van een donor was bepaald niet romantisch. Maar toen Deborah ineens ook over haar hele lichaam bloeduitstortingen kreeg, besloot ze bloed te laten prikken. Niet veel later belde de huisarts met de uitslag. En die was niet mis: Deborah had acute leukemie.”

Gevecht

“Deborah was 33, ik 37. We waren net een jaar getrouwd en wilden dolgraag een gezinnetje stichten. Nu stond ons jonge, onbezorgde leventje op z’n kop. Een tijd van ziekenhuizen, chemo’s en afwachten brak aan. Uit bescherming voor elkaar drukten we onze emoties weg, bang om iets te zeggen wat de ander misschien verdrietig zou maken. Onderwerpen als dood en toekomst werden bewust vermeden. We wilden eerst dit gevecht winnen. En ik denk ook dat we het beiden veel te eng en te moeilijk vonden om een gesprek hierover aan te gaan. Deborah bleef positief. Elke dag weer. Ze vocht voor haar leven en deed er alles aan om beter te worden. Helaas tevergeefs; na een ziekbed van zeven maanden was haar strijd gestreden.”

Donor

“Ik was kapot van verdriet. Daar sta je dan: inmiddels 38 jaar en weduwe. De hele wereld ging gewoon door, terwijl mijn leven 100% stil stond. Ik voelde me zo boos, verdrietig, machteloos. Alles tegelijk. Als ik over straat liep, kon ik het soms wel uitgillen ‘Deborah is dood! Waarom staan jullie hier geen seconde bij stil?’ Maar ik verloor niet alleen de vrouw waar ik zielsveel van hield, ook mijn kinderwens viel in duigen. Een maand na Deborah’s overlijden mailde ik onze donor. Deborah en ik hadden hem heel bewust uitgekozen als de ‘verwekker’ van ons kind, omdat we direct een klik hadden met hem. Ik stelde hem op de hoogte van de situatie.”

Het lukt me steeds beter om met het verdriet te leven

Alleenstaande moeders

“Het nieuws raakte hem enorm. Hij mailde terug ‘Om persoonlijke redenen ‘help’ ik eigenlijk geen alleenstaande moeders, maar ik vond jullie zo’n fantastisch stel en ik wil zo graag helpen. Als je wilt, ben ik bereid om alsnog jouw donor te zijn, wanneer voor jou de tijd daar is.’ Goed bedoeld natuurlijk, maar ik wist meteen dat dat geen optie was. Het verlies was nog te vers. Ik moest eerst dit verdriet een plekje geven. Sinds een jaar kan ik zeggen dat ik redelijk ‘geland’ ben. Natuurlijk blijf ik altijd met Deborah verbonden, en zijn er nog steeds dagen waarop de tranen over mijn wangen stromen. Maar het lukt me wel steeds beter om met het verdriet te leven.”

Achtergrond

“Ik ben gek op kinderen en wilde graag moeder worden, maar in de loop der tijd is mijn kinderwens steeds meer naar de achtergrond verdwenen. Door het enorme verlies zijn voor mij dingen als vanzelfsprekendheid en onbevangenheid minder geworden. Zwanger worden doe je niet zomaar en al helemaal niet alleen. Dat is met recht een traject en niet zomaar iets. Daarnaast zijn er ook praktische redenen die voor mij in mijn situatie zwaar wegen. Ik woon alleen en ben inmiddels 43. Er zijn genoeg vrouwen die op die leeftijd of later nog een kind krijgen, maar voor mij begint mijn leeftijd nu een rol te spelen. Terwijl, hoe ironisch ook, ik nu wel het gevoel heb dat ik het aan zou kunnen. Daarnaast heb ik een eigen bloemenshop en maak ik veel en onmogelijke uren.”

Nooit moeder

“Het doet pijn als ik de mensen om me heen hun gezinnetjes zie uitbreiden. Waarom zij wel en ik niet? Ik ontwijk niets, maar op kraamvisite gaan, vind ik bijvoorbeeld best moeilijk. Als ik dan zo’n klein wezentje in mijn armen heb, doet het verdomd veel zeer. Ik heb me inmiddels neergelegd bij het feit dat ik nooit moeder ga worden, maar het knaagt nog wel eens. Het ‘perfecte huisje-boompje-beestje plaatje’ dat ik een paar jaar geleden in mijn hoofd had, heb ik opgegeven en ik heb mijn leven een andere invulling gegeven. Een invulling waarin ik uiteindelijk ook een gelukkige vrouw ben. En op dit moment voelt dat, ondanks alles, goed.”