Mijn laatste dag…

Hun leven veranderde drastisch. Daniëlle, Marieke, Esther en Emma vertelden over de dag dat ze afscheid namen van hun oude ‘ik’. Hier lees je twee verhalen uit deze reportage die ik schreef voor VROUW magazine.

…MET BORSTEN

Daniëlle van ’t Veld (30) ontdekte dat ze drager is van het borstkankergen BRCA1 en laat daarom haar borsten preventief verwijderen. Ze is getrouwd en moeder van een dochter (5) en een zoon (2).

“Vanaf het moment dat bij mij het borstkankergen is ontdekt, haat ik mijn borsten. Ik zie ze als tijdbommen die mij elk moment ziek kunnen maken. Zeven jaar geleden, toen ik het nieuws kreeg, stond ik daar nog niet zo bij stil. Maar hoe ouder ik werd, hoe vaker ik nadacht over de consequenties. Ik werd steeds zenuwachtiger voor mijn jaarlijkse MRI-scan en mijn angst voor borstkanker groeide. Wat als ik ziek werd en mijn twee jonge kinderen niet zou zien opgroeien? Die gedachte spookte steeds vaker door mijn hoofd.”

Ik zie mijn borsten als tijdbommen

“Toen ik vorig jaar mijn beste vriendin verloor aan deze rotziekte en mijn eigen scan op het eerste gezicht niet goed leek te zijn, brak het zweet me uit. Ik kon mijn hoofd niet langer in het zand steken: het was tijd voor actie. Mijn borsten moesten weg, dus koos ik voor een preventieve amputatie. Binnenkort gaat het gebeuren. Enerzijds een heftige operatie die veel angst met zich meebrengt, anderzijds weet ik dat het mij veel rust zal brengen.”

Verkleinde kans
“Als drager van het gen heb je maar liefst 60 tot 80% kans op borstkanker, na de operatie is dit nog maar 5%. Heel erg weinig, als je bedenkt dat een gezonde vrouw zonder dit gen 21% kans heeft. Het is dus eigenlijk een voorrecht dat ik weet dat ik drager ben en daar nu naar kan handelen. Aan mijn zoon van 2 kan ik nog niet goed uitleggen wat er gaat gebeuren, maar aan mijn dochter van 5 wel. Ik hoorde haar onlangs tegen een vriendinnetje zeggen ‘Ze gaan de borsten van mijn moeder weghalen en dan krijgt ze heel mooie nieuwe. Want deze maken haar ziek.'”

Gipsafdruk
“Nuchtere kinderlogica en zo is het eigenlijk ook. Over een paar weken vindt de operatie plaats en nu het zo dichtbij komt, neemt de spanning toe. Het houdt me bijna de hele dag bezig. Toch tel ik de dagen af tot het moment daar is, en kijk ik uit naar de rust die ik straks heb. Met een gipsafdruk nemen we vlak voor de operatie definitief afscheid van mijn borsten. Al heb ik dat eigenlijk zeven jaar geleden al gedaan. Ik hoop dat ik straks weer van mijn borsten kan houden.”

…ALS GETROUWDE VROUW

Esther van der Drift (49) staat op het punt om de scheidingspapieren te ondertekenen. Ze was bijna 12,5 jaar getrouwd en is moeder van een zoon (12).

“We waren een gelukkig gezin. Hij had al twee kinderen uit een eerder huwelijk en samen kregen we nog een zoon. We hadden het zo leuk samen. Afgelopen zomer gingen we kamperen in Zuid-Frankrijk. Een heerlijke, ontspannen vakantie. Ik fantaseerde over onze toekomst, hoe we als ouder echtpaar een huisje in die prachtige omgeving zouden huren. Ik had nooit gedacht dat hij geen deel zou uitmaken van die toekomst.” 

“Een paar weken later zaten we thuis samen op de bank. Ik sloeg mijn armen om hem heen en vertelde hem hoeveel ik van hem hield. Tot mijn verbazing bleek het vervolgens akelig stil. ‘Waarom zeg je niets?’, vroeg ik. Wat bleek: hij hield niet meer van mij. Zijn gevoel was weg. Verdwenen.”

Ik dacht echt dat we gelukkig waren samen

Verspilde energie
“De paniek sloeg toe. Er was een gevoel van angst dat langzaam door mijn hele lichaam sloop. Hoe kon hij dat nou zeggen, we waren toch gelukkig samen? En we hadden toch een prachtig gezin? Uit pure wanhoop deed ik de dagen erna alles om hem op andere gedachten te brengen. Ik moest en zou hem ervan overtuigen dat we bij elkaar hoorden… Allemaal verspilde energie. Twee weken later liet hij weten dat hij wilde scheiden en vertrok.”

Andere invulling
“Ik was er kapot van. Enorm verdriet en extreme boosheid wisselden elkaar af. Ineens was ik weer alleen en moest ik mijn leven een andere invulling geven – zonder hem. Ik was bang dat ik het nooit meer zou zeggen, maar we zijn nu acht maanden verder en inmiddels kan ik zeggen dat het redelijk goed met me gaat. Ik heb veel steun aan alle lieve mensen om me heen. Via het internetforum Ouder alleen heb ik allerlei mensen ontmoet die in een vergelijkbare situatie zitten.” 

Officieel
“Het sterkt me om mijn verhaal te delen met mensen die hetzelfde meemaken. Ik wen ook steeds meer aan het feit dat hij niet meer mijn man is, maar alleen nog de vader van onze zoon. Door hem zullen we altijd met elkaar verbonden blijven en ik vind het voor hem belangrijk dat we nog samen door een deur kunnen. Vorige week heb ik de akte van berusting ondertekend. Als deze door de burgerlijke stand verwerkt is, ben ik officieel geen getrouwde vrouw meer.” 

“Ik vertrek volgende week voor een weekje naar La Palma. Helemaal alleen, om eens lekker uit te rusten en na te denken. Ik heb deze reis zelf geregeld en dat voelt goed. Ze zeggen weleens: waar poorten sluiten, gaan nieuwe poorten open. En daar heb ik alle vertrouwen in.”